18-07-2007

Streamer stories (5)

Pure Passie in Finland

Het moge duidelijk zijn dat streameren voor mij een passie is geworden. Aanstichter van dit alles is vismaat Peter. Peter is een gepassioneerd vliegvisser, die naast het vliegvissen zelf, het praten over vliegvissen tot een poëtische kunst heeft verheven. Mensen luisteren graag naar poëtische verhalen. Vroeger vertelden hele volksstammen verhalen over gebeurtenissen uit het verleden.
Zo ook in Finland. Het bekendste epos uit Finland is wel de Kalavala. Een verzameling van verhalen, bij elkaar gebracht door de arts en folklorist Elias Lönnrot. Een bundeling van realiteit en fictie, want door samensmelting van beide ontstaan de mooiste verhalen.

Mijn verhaal begint op een ochtend in Finland. Silvo, Trevor, Rik, Peter, Max en ik genieten hier van onze jaarlijkse buitenlandtrip. In het verleden zijn we veel in Zweden geweest. Vorig jaar was het Denemarken en nu dus Finland. We hebben het maar goed. Een huisje aan prachtig water. Vissers onder elkaar.
De bewuste ochtend vaar ik samen met Max in de boot. Max heeft Peter en mij bezig gezien met de vlieghengel en is ook enthousiast geworden. Na een aantal worpen krijgt hij de streamer al op respectabele afstand van de boot. Een doorzetter is het! Op een gegeven moment varen we een van de baaitjes binnen van het water rond Lempäälä. Aan het einde van de baai zie ik Finland op zijn mooist en wordt ik voor de zoveelste keer overrompeld door een schakering van groentinten van licht berkenblad tot de donkerste sparren. De natuur kent haar eigen poëzie. Dit alles weerspiegeld in het water waar het lijkt of onderwater wezens hun eigen hunebedden hebben gebouwd. Grote stenen doemen op, zich hier en daar verradend door een verstoring in het wateroppervlak. Voorzichtig achteruitvaren dus….. ogen op het water gericht.

We zijn niet alleen. Peter en Rik hebben deze baai ook ontdekt. De baai heeft een uitloper van een beekje, waar de begroeiing van planten doorgaat tot 10 cm. onder het wateroppervlak.
Een ding is Peter duidelijk….er wordt gejaagd! Dit is geen water voor een jerkbait!
Dit is de droom van elke streamervisser! Hier kan alleen gevist worden met een weedless streamer. Peter heeft echter verzuimd een weedless streamer mee te nemen naar Finland. Vele worpen en vele wisselingen van streamers volgen, terwijl Rik de pruik van zijn reeltje probeert te ontwarren.  Een aanbeet blijft uit. Tsja… Wat doe je dan als gepassioneerd vliegvisser? Je keert terug naar het vakantiehuisje om daar een aantal malen je frustratie van het geheel kenbaar te maken.

Hier komt de passie voor het vliegvissen tot volle uitbarsting. Passie vindt zijn uitweg in alle emoties. Hoofdschudden, verontwaardiging en volharding wisselen af gedurende de avond.
Vervolgens breek je je hersens over hoe je juist die vissen kunt verleiden tot een aanbeet. Een plan voor de volgende dag wordt beraamd. Een hele nacht slecht slapen. De volgende ochtend de in allerijl de bewuste plek aandoen om vervolgens in de boot te gaan zitten. De situatie in je op te nemen. Je mogelijkheden te bekijken, om vervolgens met het materiaal dat je bij je hebt, je streamer op de meest ingenieuze manier weedless te maken. Ik moet zeggen dat Peter dit echt machtig mooi heeft gedaan. Nadere inspectie van de streamer laat een knap staaltje creatief knutselen zien. En als je dan…….na een worp, doordrenkt van uiterste concentratie een forse baars tot een aanbeet weet te verleiden, dan heb je dé vangst van de vakantie!
Peter, gefeliciteerd! Deze take is je meer dan gegund. Dat hij je lang bij mag blijven!

Jasper.

01-05-2007

Streamer stories (4)

Verbroedering.

Wie de schoen past, trekt hem maar aan. Ik trek er vandaag een paar aan met vilten zolen. Niet dat ik glibberige, met mos begroeide stenen zal betreden in een kristal helder beekje. Nee, mijn waadpak is nu eenmaal van vilten zolen voorzien en ik vindt dat prima.
De solovisdag begint vandaag bij een water waar ik al vele malen in alle rust van het vliegvissen heb mogen genieten.
Net als ik al mijn materiaal uit de kofferbak van mijn auto heb gehaald, wordt mijn ongeduldige aard bestraft met een ferme ontmoeting van schedel met achterklep. Ongeduld past dan ook niet bij het vliegvissen. Die les hebben we dan tenminste alvast gehad.
Op het eerste gevoel valt de verwonding mee, ware het niet dat ik de seconde daarna het gevoel krijg dat mijn schedel opengereten wordt. Honend gelach is de boosdoener. Terwijl ik mij om 7.00 uur in de ochtend aan de waterkant onbespied had gevoeld, bleek het tegenovergestelde waar. Een oude bekende van mij komt me met een grijns tegemoet. Mijn tenen krommen zich, waardoor er bulten in mijn vilten zolen ontstaan. “1-0 voor de achterklep.” is zijn openingzin. “Laten we hopen dat Murphy je weg niet kruist vandaag!”
“Ach, ja” is mijn schamele antwoord, “Haastige spoed…”

“Ik ga hier toch een zooi snoeken de kant op trekken joh!” Luidt zijn tweede inzet, terwijl hij zijn nieuwe kunstaastas opent en mij vol trots zijn nieuwste jerkbaits toont.
Zo groot als jou ego zullen ze waarschijnlijk nooit zijn, is mijn gedachte.
 “Superkwaliteit, besteld van een site uit Amerika.”
“Mooi.” Klinkt het ongeloofwaardig uit mijn mond.
“Ik houd mij tegenwoordig bezig met het vliegvissen op snoek.”
“De vliegen die ik gebruik zijn handgemaakte kunstwerkjes, die op geen site te bestellen zijn.” Zeg ik met een minachtende blik in zijn richting. En daarmee is de toon gezet!
“We zullen zie wie er de meeste snoeken vangt” Zegt hij.
“Doe je best maar. Bij vliegvissen gaat het niet om de knikkers…” Antwoord ik triomfantelijk, wetend dat vele ervaren vliegvissers mij een bemoedigend klopje op de rug zouden gegeven als zij getuigen waren geweest van dit gesprek.

Voldaan wens ik hem een fijne dag en vervolg ik mijn weg naar de waterkant, in tegenovergestelde richting van de ‘Snoekenharker’.

Enigszins ontdaan begin ik aan mijn eerste worp. Concentreer je! Roep ik mijzelf toe, wetend dat zijn ogen vanaf 200 meter afstand mijn werptechniek beoordelen. De worp is niet slecht en de streamer mag haar kunsten vertonen, terwijl ik er alles aan doe de mijne zo goed mogelijk te presenteren. Onhandige lussen worden in mijn linkerhand verzameld. Toch ben ik er van overtuigd dat het er knap ervaren uitziet vanaf 200 meter afstand. De tweede worp gooit echter roet in het eten. De slordig gevormde lussen die vrijgelaten worden uit mijn hand, zorgen bij de tweede worp voor een knoop die ertoe leidt dat de streamer achter mij op het zandpad neerploft.

“Hangen!” Roept de ‘Snoekenharker’ terwijl zijn baitcaster krom als een hoepel in zijn hand staat. “En o, ja…. Op het zandpad heb ik er nog nooit één gevangen hoor.” Klinkt zijn met lachsalvo’s besmeurde sneer.

Terwijl ik mijn lijn ontknoop, zie ik dat de ‘Harker’ een naar schatting dikke 80er landt.
Het wordt mij te heet aan de voeten. Zo heet dat het vilt van mijn zolen vlam zal vatten als ik hier nog langer blijf. De spullen worden vlug ingepakt en de klep voorzichtig gesloten.
Tijdens het wegrijden kijk ik nog even in mijn spiegeltje. De ‘Harker’ kijkt mij na met een grijns op zijn smoelwerk die de breedte van zijn gezicht bijna overtreft.

Thuisgekomen zit een van mijn vismaten bij mij thuis aan de koffie. Hij zou net naar me toe komen om ook een hengeltje uit te gooien. Aan mijn gezicht kan hij zien hoe deze korte visochtend is verlopen. Hij heeft maar een half woord nodig om mij te begrijpen.

Als ik hem zijn tweede kop koffie voorzet, haalt hij een plastic tasje tevoorschijn. “Ik ben op de beurs geweest.” Zegt hij en geeft me het tasje. “Daar zit de intermediate lijn in die je zo graag wilde hebben.”
“Gaaf man! Hoeveel krijg je van me?”
“Cadeautje.. Om de wond op je kop iets te stelpen”
Toch super hoe het delen van een hobby als vissen tot machtig mooie vriendschappen leidt………..

Streamze,

Jasper.

01-04-2007

Streamer stories (3)

Hoe groen is ons gras?

Het kon niet anders. Vandaag zou het een memorabele dag van innerlijke rust worden, met af en toe een vis die zich zou vergissen in de gebonden imitatie.
Met mijn splinternieuwe Hunter Boots aan de voeten, Hardy hengel en reel in de hand en een mapje vol perfect gebonden vliegen met de meest fantastische namen in mijn zak, baan ik mij een weg door de rijkdom aan inheemse wilde bloemen, mijn Land Rover achterlatend aan de rand van een landelijk laantje. En daar ligt zij dan. Aan mijn horizon verschijnt het lieflijke riviertje Inny, harmonieus meanderend langs heuvels en stadjes als Woodabridge. Het is een van de vele prachtige riviertjes die Cornwall rijk is. Ik voel dat mijn hart sneller begint te pompen en mijn pas zich iets versnelt.
Waarom is het toch elke keer weer zo dat de natuur enkel voor gezonde spanning zorgt? Dat deze specifieke, kortstondige stijging van bloeddruk enkel een gunstig effect op mij heeft?
De eerste worp, de eerste worp, de eerste worp,…. gaat het door mijn hoofd. De eerste aanraking van mijn gebonden verleiding op het tot dan toe maagdelijk onberoerde wateroppervlak……
Het mapje gaat open. Tijd voor de juiste keuze. Terwijl ik aan de kant van het water in het hoge gras ga zitten, strijkt er een vlinder neer op de neus van mijn laars. De soort is mij onbekend. De ochtendzon verwarmt mijn handen terwijl deze gretig ritselen in het mapje, zoekend naar de juiste keuze voor die eerste worp. En dan is het moment daar! Met zwierige lussen, leidt ik mijn verleiding in de richting van de door mij gekozen hotspot. Het wateroppervlak wordt subtiel verstoord…… de lijn in alle rust in de hand gelust…..de ogen op het water gericht……. Een kolk! Een knal op de hengel! Een eerste vis van de dag!

Het kon niet anders. Vandaag zou het een memorabele dag van innerlijke rust worden, met af en toe een vis die zich zou vergissen in de gebonden imitatie.
Met mijn oude lekke laarzen aan de voeten, Reddington hengel met sliploze reel in de hand en een mapje vol perfect gebonden streamers met de meest fantastische namen in mijn zak, baan ik mij een weg door de rijkdom aan inheemse wilde bloemen, mijn 14 jaar oude Volkswagen Golf achterlatend aan een ruilverkavelingsweggetje. En daar ligt zij dan. Aan mijn horizon verschijnt het Klencke Stroompje, harmonieus meanderend langs weilanden en dorpjes als Benneveld. Het is een van de vele prachtige stroompjes die Drenthe rijk is. Ik voel dat mijn hart sneller begint te pompen en mijn pas zich iets versnelt.
Waarom is het toch elke keer weer zo dat de natuur enkel voor gezonde spanning zorgt? Dat deze specifieke, kortstondige stijging van bloeddruk enkel een gunstig effect op mij heeft?
De eerste worp, de eerste worp, de eerste worp,….gaat er door mijn hoofd. De eerste aanraking van mijn gebonden verleiding op het tot dan toe maagdelijk onberoerde wateroppervlak……
Het mapje gaat open. Tijd voor de juiste keuze. Terwijl ik aan de kant van het water in het hoge gras ga zitten, strijkt er een vlinder neer op de neus van mijn versleten laars. De soort is mij onbekend. De ochtendzon verwarmt mijn handen terwijl deze gretig ritselen in het mapje, zoekend naar de juiste keuze voor die eerste worp. En dan is het moment daar! Met lussen, die mijn onervarenheid verraden, leidt ik mijn verleiding in de richting van de door mij gekozen hotspot. Het wateroppervlak wordt door de streamer bruut verstoord……de lijn stript af richting voeten…..de ogen op het water gericht….. Een kolk! Een knal op de hengel! Een eerste snoek van de dag!

Over vliegvisavonturen in het buitenland worden de meest prachtige verhalen geschreven. Terecht! En zeker verheug ik mij dan ook elk jaar weer als de trip naar het buitenland er aan ziet te komen. Dit jaar zal het Finland worden. Prachtig, prachtig, prachtig…..Het gras in Drenthe is echter ook prachtig groen. Zo ervaar ik het althans. Misschien wel net zo groen als het gras aan de overkant…..

Streamze,

Jasper.

01-02-2007

Streamer Stories (2)

Als men een vismaat van mij tijdens een sessie witvissen vroeg of hij op de bodem viste, antwoordde hij standaard “Nee, aan de onderkant van het water!”.
Terwijl ik aan de kant van het water sta, word ik op twee zaken gewezen. Ten eerste de noodzaak van de aanschaf van nieuwe laarzen, daar het water langzaam de sok van mijn linkervoet doordrenkt. Ten tweede de streamer die nauwelijks een diepte van 10 cm. haalt ondanks het feit dat deze na de dertigste worp toch echt wel “soaking wet” is.
Vele artikelen in Dé Roofvis hadden mij allang moeten overtuigen van het feit dat de snoek zeer bereid is het kunstaas uit het oppervlak te grijpen, ook al moet zij daar enkele meters voor naar boven komen. Enkele meters!!.......
Het water aan mijn doordrenkte linkervoet heeft een maximum diepte van 1.80 m.
Dat mag dus geen probleem zijn voor de snoeken van dit water.
Toch weet ik het allemaal niet zo zeker. Het komt regelmatig voor dat ik ’s avonds op de bank zin in een kroketje krijg. Zo’n Kwekkeboom of Van Dobben. Dat ik daarvoor de 200 meter naar de snackbar moet afleggen en weer terug, weerhoudt mij ervan ook daadwerkelijk het verleidelijke kroketje te consumeren. Zou er op dat moment iemand binnen lopen met een kroket om deze vervolgens onder mijn neus te houden…….

De snoek moet verleid worden. Dat is de reden van de inmiddels tot miljoenen industrie uitgegroeide kunstaas handel. Maar is het wel de kleur of de actie van het kunstaas alleen die het verleidende werk doet? Is het niet grotendeels de presentatie en de daarmee gepaard gaande diepte? Ik ben er van overtuigd dat een snoek die een keuze moet maken, eerder een streamer die voor zijn neus lang komt zal grijpen, dan de streamer die net onder het wateroppervlak zijn dans ten tonele brengt.

Rest mij enkel naast nieuwe laarzen een intermediate lijn aan te schaffen en eventueel een iets verzwaarde streamer te binden. In gedachten zie ik hem al voor me. Een licht bruine, volle, van konijnenbont gebonden superstreamer genaamd “de Van Dobben”.
De “onderkant van het water” hoeft hij niet te halen, maar op diepte zal hij verleidelijker zijn dan ooit!

Wat ga ik enorm veel snoeken vangen! De voorpret is er al…. Mooie sport dat streameren op snoek.

Groeten, Jasper.

08-02-2007

Streamer Stories (1)

Ik prijs mezelf gelukkig. Na jarenlang plezier te hebben mogen beleven aan het vissen op roofvis in Nederland en zelfs andere landen in Europa, heb ik een zijsprong gemaakt die mij op de een of andere manier voortdurend van een grijns voorziet. Nee, ik ben niet gaan vissen op karper of kabeljauw. Daar is overigens weinig mis mee. Nee, ik heb het vissen met de vlieghengel ontdekt. Schoenmaker blijf bij je leest! Ja dat doe ik dan ook, dus rovers van het diepe kijk uit!

Zo’n acht jaar geleden ontmoete ik een vervent forelvisser. De goede man kon mij gepassioneerd verhalen vertellen over zijn tripjes naar Denemarken, waar hij de forel belaagde met spinners. Hem lagen nog twee jaren werken in het onderwijs in het vooruitzicht, maar dan zou het gebeuren. Hij zou samen met zijn vrouw genieten van vele trips naar Denemarken, waar hij vervolgens zich de technieken van het vliegvissen eigen zou maken. Enkele weken voor zijn pensioen kwam zijn vrouw te overlijden. Ik heb hem daarna nooit weer gezien. Of hij ooit nog een trip naar Denemarken gemaakt heeft weet ik niet, laat staan of hij ooit heeft kunnen genieten van het vliegvissen.
Eén ding stond vanaf dat moment voor mij vast. Ik zou niet lang wachten met het leren vliegvissen. Deze meest gracieuze manier van vissen zou ik mij eigen maken om er vervolgens jaren lang van te kunnen genieten.

Tja, en daar sta je dan de eerste keer met een #9 hengel met een evenredige lijn en een streamer, gebonden door ons eigen Smik (red.)
Van het gracieuze was weinig over. Onhandige zwaaien resulteerden in een neerplonzende streamer op nog geen drie meter van de wal. Bij de volgende poging stond ik met mijn voet op de lijn. Vele worpen daarna ontdekte ik dat je ook beter de harde bruine uitgebloeide stengels van de weegbree beter niet rond je voeten kunt hebben. Je lijn vindt het heerlijk om zich er genoeglijk omheen te krullen. Oefening baart worp en worp baart de verleiding van de streamer in het water. Het kan dan niet lang uitblijven of je krijgt een aanbeet…..toch?

Ad Swier schreef ooit: “Bij vliegvissen gaat het om het spel, niet om de knikkers.”
Mijn knikkerzak bleef dan ook lang leeg. Het spel was echter fantastisch! Mijn worpen werden steeds beter, maar de rust van het vliegvissen in onze prachtige Drentse natuur was misschien wel het mooiste van alles. De beloning na vele worpen was uiteindelijk mijn eerste snoekje op de vlieghengel!
Euforie alom! Een snoekje van nauwelijks 50 cm. had zich aan de rood/witte streamer vergrepen. Zou dit eerder een quick-release snoekje geweest zijn…., dit keer werd hij bewonderd en gekust en bedankt! Hij gaf mij het gevoel van de dril op de lijn, de buiging van de soepele vliegenlat en de hoop op meer streamersnoek voor de toekomst. Hoe blij kan je zijn?
Die glimlach zal ik waarschijnlijk nog lang op mijn gezicht hebben. Dus als u iemand met een vlieghengel en een brede grijs bij het water ziet staan in ons mooie Drente, goede kans dat ik het ben!
U hoort nog van mij…..

Jasper.